Wednesday, January 6, 2010

Dos Mil Diyes

I’m expecting a lot of sleeping this year because last New Year celebration, I just slept. Wahahaha… Ewan ko ba kung bakit natulog lang ako. I actually had a quite adventure on the last few days of 2009…

December 30, we don’t have any work so we decided to go to the Gay Bar. Kasama namin si Mommy Cel, one of my closest friends sa office. First time niya sa Gay Bar so kami ang “tourist guide” niya. As usual, kasama ko si Iris (my sissy) and si Bim (ang babaeng kung humalakhak eh wala ng bukas). We had fun during that night. Akala nga namin eh walang mapapalang maganda nung gabing yun kasi konti lang ang mga dancers. Nakabakasyon daw ang karamihan. Ang mga natira eh puro latak. Wahahaha.. Konti lang ang choices. So ilang oras din kaming puro kwentuhan lang at puro lait ng mga dancers. Mega-kanta pa kami dahil sinasabayan namin yung sinasayaw ng mga dancers. Sabi ko nga, sana nag-videoke na lang kami kung ganun lang din ang drama namin. And as usual, table namin ang pinaka-maingay. Nakakatuwa kasi super game si Mommy Cel sa Bar. Ang sabi ko nga kay Iris eh may bago ng reyna sa grupo namin na pumupunta sa Bar. Paano ba naman kasi, muntik ng maibigay ni Mommy Cel ang wallet niya nung may lumapit sa aming dancer para humingi ng “sabit”, eh nago-all-the-way yung lumapit sa amin so nataranta ang Mother Cel. Ilang oras na at kami-kami pa lang din. Wala pang gustong mag-table ng dancer. At dahil first time ni Mommy Cel, gusto kong ma-experience niya ang “Show Up” sa Bar. Ito yung pupunta lahat ng dancers sa table niyo at pipili ka kung sino ite-table mo. Para kang pipili sa mga paninda na nakasabit sa tindahan. Ayun, may napili naman akong matino. At after kong mag-table, naloka ako kasi super nag-table na rin ang mga kasama ko. Parang hinintay lang na may mauna. Hehehe… Siyempre, may table din si Mommy Cel at bumongga siya ng drinks sa table niya. At inabot na kami ng closing dun. Nag-hi kami kay Sunshine Dizon!

December 31, dahil inumaga na nga kami sa Bar at medyo naka-inom na nga, I decided to go home first sa apartment at magpahinga. Baka kasi kapag bumiyahe ako agad pauwi sa Pampanga eh magdire-diretso ako sa Olongapo dahil nakatulog ako sa Bus. So, I slept first and woke up by 10am. Around 12:30pm, I’m already at the bus station. I’m so pissed off kasi may 1pm na aalis ng bus papunta sa destination ko pero nung bibili na ako ng ticket, naka-alis na raw ang bus at ang next trip eh 3pm pa. Wala naman akong ibang choice kundi maghintay na lang. Bumalik muna ako ng Gateway at nag-kape para pampawala ng antok and to kill time. Kaasar pa dahil hindi ako maka-connect sa free wifi ng Araneta so nagbasa ng lang ako ng kung anu-ano sa laptop ko. Around 2:30pm nasa station na uli ako at pumila. Nawindang ako nung sinabi nung ticketing officer which is the same person na naka-usap ko nung una na wala ng bus na bibiyahe dun sa destination ko. Itinuro ko sa kanya yung schedule of trips na naka-paskil sa harapan niya. Siyempre, natameme siya. Ayokong mang-away kaya ang patience super pina-haba ko ng bongga. Binigyan ako ng ticket sa bus na papuntang Baguio. Last trip daw ng Baguio yun for the day. Idadaan ako dun sa destination ko. Oh di ba bongga? Special ang trip dahil sa akin. Anyway, sumakay na ako ng bus agad. Ang haba ng pila dahil ang daming chance passengers. Pag-upo ko, sinabihan ako ng konduktor na hindi daw dun ang upuan ko dahil naka-reserved na raw yun. Dahil mainit na nga ang ulo ko, hinagis ko sa sa kanya ang ticket ko at pinabasa sa kanya kung anong seat number ang nandun. Tapos mas nagulantang siya dahil dadaan sila sa destination ko na hindi naman pala dapat. Ayun, naloka siyang mag-isa. Na-realize ko rin na digital na talaga ang karma dahil pagkapulot niya ng ticket ko eh nauntog siya pagtayo niya. Wahahaha…

to be continued...

(Late post na nga, hindi pa tapos... wahahaha..)
====>>>
Till Then... Angel will spread his wings and fly...

No comments:

Post a Comment